https://en.wikipedia.org/wiki/Veress_needle

Standart laparoskopik ameliyatlarda, pnömoperitoneumun oluşturulması için Veress iğnesinin kapatılması yöntemi, ders kitabı-seviyesinde bir operasyondur. Ancak obezite, geçirilmiş karın ameliyatı öyküsü, karın duvarı fıtıkları veya hamile hastalar gibi karmaşık durumlarla uğraşırken geleneksel delme noktaları ve yöntemleri ciddi zorluklarla karşılaşmaktadır. Şu anda, Veress iğnesinin uygulanması artık sadece "karna ulaşmak için tek bir iğne" olmaktan çıkmış, anatomi, mekanik ve görüntülemeyi birleştiren titiz bir oyuna dönüşmüştür.

Birinci Zorluk: Obez Hastaların "Kalın-Duvarlı Kalesi"

BMI 35'i aşan patolojik obezite hastalarında, kalın deri altı yağ tabakası ve kalınlaşmış rektus kılıfı, standart uzunluktaki Veress iğnesinin (120 mm gibi) karın boşluğuna ulaşmasını imkansız hale getirmektedir. İğne ucu yağ tabakası veya kas tabakası içinde kalabilir, bu da "pre-periton" veya "pre-sinovyumun" şişmesine neden olarak sahte pnömoperitoneuma neden olabilir. Bu sadece sonraki prosedürleri engellemekle kalmaz, aynı zamanda deri altı amfizeme ve hatta gaz embolizmine de neden olabilir. Çözümler şunları içerir:

• Veress iğnesinin daha uzun bir spesifikasyonunun (150 mm gibi) kullanılması;
• Göbek üstü veya kaburga altı gibi karın duvarında nispeten ince ve sabit alanların seçilmesi;
• Deriden peritona olan mesafeyi ölçmek için konumlandırma için ultrason veya CT kullanılması, hassas bir delme elde edilmesi;
• Delme işlemi sırasında "karın duvarının çekilmesi" yöntemi kullanılarak karın boşluğu hacmi artırılır ve delme mesafesi azaltılır.

İkinci Zorluk: Yapışıklıkları Olan Hastalar İçin "Labirent Tuzağı"

Karın ameliyatı öyküsü olan hastalarda omentum, bağırsak yolu ve karın duvarı arasında yoğun yapışıklıklar olabilir. Kör ponksiyon sırasında, yapışık bağırsak yolu delme yolu boyunca sabitlenir, normal kayma ve kaçınma yeteneğini kaybeder ve Veress iğnesi tarafından delinmeye oldukça yatkındır. Bu kapalı yöntemin en endişe verici risklerinden biridir. Bu tür hastalar için ana strateji kapalı yöntemi bırakıp bunun yerine açık yaklaşımı (Hasson yöntemi) benimsemektir. Ancak koşullar kısıtlıysa ve yine de Veress iğnesinin kullanılması gerekiyorsa, orijinal ameliyat izinden uzak bir alanın (sol üst karın bölgesi, sol klavikula kaburga kenarının orta hattının 3 cm altındaki Palmer noktası gibi) genellikle en az yapışıklığın olduğu "güvenli bölge" olarak kabul edilen bir alanın seçilmesi gerekir. Ek olarak, yapışıklıkların aralığını ve derecesini değerlendirmek için ameliyat öncesi CT üç-boyutlu rekonstrüksiyon, en uygun delme noktasının seçilmesinde temel bir temel sağlayabilir.

Üçüncü Zorluk: Çocuklar ve Özel Gruplar için "Uzay Kareleri"

Çocukların küçük bir karın boşluğu, ince bir karın duvarı ve nispeten yoğun iç organları vardır. Standart Veress iğnesi uzunluğu ve delme kuvveti nedeniyle aşırı penetrasyona neden olabilir. Özel pediatrik Veress iğneleri (80 mm gibi daha kısa uzunlukta) ve daha küçük şişirme akış hızı çok önemlidir. Hamile hastalarda genişleyen rahim, buna göre giriş noktasının yukarıya doğru hareket ettirilmesini gerektirir. Büyümüş uterusa zarar vermemek için genellikle göbek veya sağ kaburga kenarının alt kenarı seçilir.

Sonuç olarak, Veress iğnesi tekniğinin karmaşık vakalarda uygulanması, salt "kıstırma tekniği"ni aşmış ve bir "giriş stratejisi" haline gelmiştir. Cerrahın sağlam bir anatomik temele, riskleri öngörme konusunda keskin bir yeteneğe ve esnek alet seçimi yapma bilgeliğine sahip olmasını gerektirir. Evrensel bir "evrensel delme noktası" yoktur, yalnızca hastanın bireysel koşullarına dayalı bir "optimal plan" vardır. Gelecekte intraoperatif navigasyon ve artırılmış gerçeklik teknolojilerinin gelişmesiyle, Veress iğnesinin delme yolunu gerçek zamanlı olarak görselleştirmek ve kör delme riskini temelden ortadan kaldırmak mümkün olabilir. Ancak bu durum, bugün onun uygulama ilkelerini derinlemesine anlamamıza ve dikkatli bir şekilde uygulamamıza engel değildir.